فصلنامه پژوهش های کاربردی در مشاوره

چکیده هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی و شناخت چالش‌ها و راهبردهای مشاوره در مدرسه از نگاه مشاوران مدارس بود.
روش: پژوهش حاضر کیفی و مبتنی بر رویکرد پدیدارشناسی بود. نمونه مورد مطالعه مشاوران مدارس شهر اراک و نجف‌آباد در سال (1402) بودند که به شیوه هدفمند و نظری با توجه به اصل اشباع نظری تعداد 14 نفر از آنان انتخاب شدند و اطلاعات پژوهش با استفاده از مصاحبه‌ها نیمه ساختارمند و عمیق جمع‌آوری گردید و داده‌ها با روش تحلیل مضمون و الگوی کلایزی (1978) تحلیل شد.
یافته‌ها: تحلیل اطلاعات نشان داد چالش‌های راهنمایی و مشاوره در مدرسه شامل 4 مضمون کلی با عناوین چالش‌های مشاوران، دانش‌آموزان و مراجعان، مدرسه و محیط جامعه همراه با 22 مضمون فرعی است و راهبردهای آن‌ها نیز در 4 مضمون کلیِ راهبردهای مرتبط با مشاوران، دانش‌آموزان و مراجعان، مدرسه و محیط جامعه همراه با 21 مضمون فرعی جمع‌بندی گردید.
نتیجه‌گیری: شناخت چالش‌ها و راهبردهای راهنمایی و مشاوره در مدرسه از نگاه مشاوران مدارس می‌تواند به درک بهتر نقش و جایگاه مشاوران مدارس همراه با کاهش آسیب‌های و افزایش حمایت‌ها در راستای تأثیرگذاری بیشتر مشاوران در تحقق برنامه‌های آموزش و پرورش در سطح گسترده یاریگر باشد.

چکیده هدف از انجام این پژوهش ،بررسی رابطه خطی و غیرخطی سبک زندگی متأثر از فضای مجازی و بخشودگی بین فردی با سازش یافتگی زناشویی در زنان دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز بود. به این منظور از طریق روش نمونه گیری تصادفی تک مرحله ای تعداد 154 نفر از زنان دارای تعارضات زناشویی انتخاب شدند و به پرسشنامه های سازش یافتگی زناشویی اسپانیر (1986)، سبک زندگی متأثر از فضای مجازی یانگ (1988)، بخشودگی بین فردی احتشام زاده و همکاران (1389) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از روش ضریب همبستگی و تحلیل خطی و غیر خطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین بخشودگی بین فردی با سازش یافتگی زناشویی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. رابطه خطی بین سبک زندگی متأثر از فضای مجازی و سازش یافتگی زناشویی معنی دار نبود اما بین این دو متغیر رابطه غیر خطی معنی داری وجود داشت. همچنین در معادله رگرسیون رابطه بین سبک زندگی متأثر از فضای مجازی و سازش یافتگی زناشویی غیر خطی بود.

چکیده هدف از این پژوهش، بررسی رابطه طرح‌واره‌های ناسازگار اولیه، افکار خودآیند منفی و خشونت خانگی با دل‌زدگی زناشویی زنان خانه‌دار شیراز بود. روش تحقیق، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان خانه‌دار شیراز در سال ۱۴۰۱ بود که به‌روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌های طرح‌واره ناکارآمد اولیه (یانگ، ۲۰۰۵)، افکار خودآیند منفی (هالون و کندال، ۱۹۸۰)، خشونت خانگی (حاج یحیی، ۱۹۹۹) و دل‌زدگی زناشویی (پینز و همکاران، ۲۰۱۶) جمع‌آوری شد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که این سه متغیر، ۲۲٪ از واریانس دل‌زدگی زناشویی را تبیین می‌کنند. خشونت خانگی (B=‎۰٫۳۲، t=‎۶٫۹۸۵)، طرح‌واره‌های ناسازگار اولیه (B=‎۰٫۲۵، t=‎۵٫۴۳۷) و افکار خودآیند منفی (B=‎۰٫۰۹، t=‎۲٫۱۴۱) به ترتیب بیشترین سهم را داشتند. همچنین، خشونت خانگی نقش میانجی‌کننده رابطه بین طرح‌واره ناکارآمد اولیه و افکار خودآیند منفی با دل‌زدگی زناشویی دارد (p<‎۰٫۰۱). در نتیجه، دل‌زدگی زناشویی ناشی از تجمع تعاملات نامناسب شناختی، هیجانی و رفتاری است و کاهش آن نیازمند توجه هم‌زمان به عوامل فردی (مانند طرح‌واره‌ها و افکار منفی) و عوامل بین‌فردی (مانند خشونت) است. خشونت خانگی در این چرخه، هم علت و هم معلول تعاملات شناختی-هیجانی است و یک چرخه معیوب ایجاد می‌کند.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت‌های زندگی بر بهبود سلامت اجتماعی و آگاهی از حقوق شهروندی در کودکان کار پسر ۸ تا ۱۴ سال در شهر تهران انجام شد. روش پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کودکان کار پسر ساکن در مراکز تحت پوشش نهادهای حمایتی منطقه 12 بود و با استفاده از نمونه‌گیری تمام‌شمار، تعداد ۳۲ نفر به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه‌های سلامت اجتماعی کییز (۱۹۸۴) و آگاهی از حقوق شهروندی شریفی و اسلامیه (۱۳۹۲) بود. برنامه مداخله شامل دوازده جلسه آموزش مهارت‌های زندگی بر پایه نظریه‌های روان‌شناختی و اجتماعی معتبر طراحی و اجرا گردید. یافته‌ها نشان داد که آموزش مهارت‌های زندگی تأثیر معناداری بر ارتقاء آگاهی از حقوق شهروندی در ابعاد مدنی و اجتماعی دارد، اما این تأثیر در بعد حقوق سیاسی معنادار نبود. همچنین، در تمامی ابعاد سلامت اجتماعی تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده شد، که نشان از اثربخشی بالا دارد. بر اساس یافته‌ها می‌توان اذعان داشت که مداخلات آموزشی مبتنی بر مهارت‌های زندگی می‌توانند به بهبود پایدار وضعیت اجتماعی کودکان کار کمک نمایند، به‌ویژه زمانی که با حمایت‌های نهادی و سیاست‌گذاری‌های چندسطحی همراه شوند.

چکیده این پژوهش به بررسی تأثیر توانمندسازی روانشناختی بر سلامت مادرانی پرداخته است که دارای فرزند خردسال ۳ تا ۶ سال پیش‌دبستانی بودند. در این راستا، هدف پژوهش حاضر ارتقای سلامت روانی و جسمی مادران از طریق توانمندسازی روانشناختی بود. مطالعه به صورت نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل مادرانی بود که فرزند خردسال خود را در پیش‌دبستانی ثبت‌نام کرده بودند. از این میان، ۳۰ نفر به‌صورت در دسترس انتخاب و در دو گروه ۱۵ نفری مداخله و کنترل جایگزین شدند. گروه مداخله در ۹ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای توانمندسازی روانشناختی شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. نتایج نشان داد که برنامه توانمندسازی روانشناختی تفاوت معناداری بین دو گروه ایجاد کرده است. سلامت جسمانی و روانی مادران در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بهبود یافته بود (P<0.001). همچنین، مشخص شد که سطح تحصیلات و اشتغال مادران بر سلامت آن‌ها تأثیرگذار است؛ مادران شاغل و دارای تحصیلات بالاتر از سلامت عمومی بهتری برخوردار بودند. در نهایت، پژوهش پیشنهاد می‌کند که توانمندسازی روانشناختی والدین می‌تواند به بهزیستی و کیفیت زندگی فرزندان نیز کمک کند. همچنین، مشارکت هر دو والد در برنامه‌های توانمندسازی می‌تواند تأثیر بیشتری بر سلامت خانواده داشته باشد.

چکیده هدف از انجام پژوهش حاضر ارائه و آزمون مدل ساختاری خشونت همسر با ارزش همسری خود و ارزش همسری شریک در افراد متأهل شهر اصفهان و نقش میانجی کنترل زناشویی و حسادت عاشقانه بود. این پژوهش از نوع توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه افراد متأهل شهر اصفهان بودند که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس ۲۰۰ مرد و ۲۰۰ زن متأهل انتخاب شدند. جهت تحلیل نتایج پژوهش از آزمون همبستگی پیرسون و مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شد. جهت گردآوری اطلاعات از پرسش‌نامه‌های ارزش چندبعدی همسر، حسادت زناشویی، کنترل زناشویی، تاکتیک‌های حل تعارض و ارزش همسر استفاده شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS-26 و AMOS-25 انجام شد. نتایج مدل نشان داد که بین ارزش همسری خود و ارزش همسری شریک با خشونت زناشویی با میانجی‌گری کنترل زناشویی رابطه وجود دارد؛ اما بین ارزش همسری خود و ارزش همسری شریک با خشونت زناشویی و با میانجی‌گری حسادت زناشویی رابطه معناداری وجود ندارد؛ بنابراین باتوجه‌به یافته‌های پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که میانجی‌گری متغیر کنترل زناشویی در رابطه بین ارزش همسری خود و ارزش همسری شریک با خشونت همسر مؤثر است.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تجارب آسیب زای دوران کودکی، سبک‌های فرزندپروری با نقش میانجی انعطاف پذیری روان شناختی شخصی سازی شده بر افراد دارای اختلال وسواس فکری-اجباری بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش‌های کاربردی و از لحاظ روش از نوع مطالعات همبستگی است. جامعۀ پژوهش را کلیه بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری-اجباری در کلینیک های شهر اصفهان در سال 1403 تشکیل دادند که از بین آنها به صورت در دسترس 109 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه تجارب نامطلوب کودکی فیلتی (ACEs) (1998) شاخص انعطاف پذیری روانشناختی شخصی سازی شده کاشدان و همکاران. (2020) پرسشنامۀ شیوه های فرزند پروری بامریند (PSI) (1973) پرسشنامه وسواس فکری و عملی ییل – براون (Y-BOCS) (1989) پرسشنامه ذهن آگاهی (FFMQ) بائر و همکاران (2006) بود. روش تحلیل این پژوهش، تحلیل مسیر که با استفاده از آن روابط علی متغیرهای پژوهش بررسی شد. یافته‌ها نشان داد با توجه به مقادیر آماره T محاسبه شده و سطوح معناداری 000/0 که کمتر از 05/0 محاسبه شده است، می توان گفت که تجارب آسیب زای دوران کودکی، سبک های فرزندپروری با نقش میانجی انعطاف پذیری روان شناختی شخصی سازی شده بر افراد دارای اختلال وسواس فکری-اجباری تاثیر دارد.

چکیده با توجه به کیفی بودن ماهیت پژوهش حاضر، روش گردآوری اطلاعات کتابخانه ای-اسنادی بوده است. یافته ها نشان داد که هسته اصلی تفکر انتقادی مهارت های شناختی است که با حاکم بودن فرادیدگاه سنت گرا امکان آموزش و پرورش تفکر نقادانه در دانش آموزان به دلیل ایجاد یک نظام متمرکز، منجر به نقش محوری معلم در کلاس درس شده و دانش آموز کاملا منفعل بوده و توجهی به مهارت های شناختی و فرا شناختی نمی شود؛ لذا برنامه درسی نیازمند بازنگری و در نظر داشتن فرادیدگاه هایی جهت طراحی و تدوین برنامه درسی به خصوص در مقاطع ابتدایی می باشد. بنابراین نتایج پژوهش حاضر نشان داد برای دستیابی به هدف غایی که منظور پرورش انسان هایی که با زندگی و جهان پیچیده کنونی، نیازمند آموزش تفکر انتقادی از همان مقطع ابتدایی به دانش آموزان است؛ چرا که تفکر انتقادی از جمله عوامل ضروری در رشد و تولید علم، وجود فضای نقد و تفکر در مراکز علمی و پژوهشی، جلوگیری از افراد غیر متخصص در محافل علمی، شادابی، نشاط و پویایی مدارس، فراهم کردن زمینه بهتر برای آموزش و یادگیری عمیق دانش آموزان و ترغیب دانش آموزان، نخبگان و شایستگان به میدان نوآوری نقش بسیاری چشمگیری ایفا می کند.

چکیده معنویت درمانی و تاثیر امور معنوی بر افزایش کیفیت زندگی افراد، یکی از امور مورد بحث در علم روانشناسی است. هدف پژوهش حاضر بررسی چرایی و کیفیت این تاثیرگذاری در دو مورد از شعائر اسلامی (پیاده روی بزرگ اربعین و رعایت حجاب بانوان) بر سلامت روان فرد و جامعه است. سوال اصلی این است که اجتماع بزرگ اربعین که در سال‌های گذشته به یک اجتماع عظیم جهانی تبدیل شده است و همچنین حفظ حجاب اسلامی که همواره در طول تاریخ مورد تاکید ادیان الهی بوده، از منظر علم مشاوره و روانشناسی، چرا و چگونه می‌توانند در سلامت روان افراد یک جامعه، تاثیر داشته باشد؟ این پژوهش با روشی تحلیلی- توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و همچنین استفاده از مشاهدات و تجربیات عینی برخی از افراد، به بررسی این مسأله پرداخته است. یافته‌های تحقیق فوق به شرح ذیل است: رعایت حجاب اسلامی با نیت قرب الهی و پیاده‌روی شکل گرفته در چند سال اخیر، به شوق زیارت اباعبدالله (ع)، قابل انطباق بر تعاریف علم روانشناسی از امور معنوی هستند و به همین دلیل، تاثیرگذاری آن دو بر سلامت روان، قابل پیش‌بینی است. شور و نشاط فوق العاده افراد حاضر در پیاده‌روی، مشاهده‌ی ایثار و از خودگذشتگی...

چکیده هدف این مطالعه بررسی تأثیر نگرش نسبت به استفاده از هوش مصنوعی در آموزش در ارتقاء سواد دیجیتال و شایستگی دیجتال و سواد رسانه‌ای دیجیتال بود. نوع روش تحقیق همبستگی_تحلیلی با رویکرد پیمایشی بود. جامعه‌ی آماری شامل معلمان شاغل به تدریس در مقطع ابتدایی آموزش و پرورش شهرستان دیواندره در سال تحصیلی 1404-1403 بود.شیوه توزیع به صورت نمونه در دسترس (228 نفر) بود. ابزار سنجش شامل پرسشنامه‌های نگرش به هوش مصنوعی در آموزش چاترجی (2020)، سواد دیجیتال رودریگوئز و همکاران (2016)، شایستگی دیجیتال بتین و همکاران (2023) و سواد رسانه‌ای یزدانی (1391) بود. آزمون‌های مورد استفاده در این تحقیق شامل آمارهای همبستگی و رگرسیون بود. نتایج نشان داد بین نگرش نسبت به استفاده از هوش مصنوعی در آموزش با ارتقاء سواد دیجیتال و شایستگی دیجتال و سواد رسانه‌ای دیجیتال معلمان زن و مرد رابطه‌ی معنی‌داری (P> 0.05) وجود دارد. تمرکز بر یادگیری مؤثر، حل مسئله، یادگیری هوش مصنوعی، سواد دیجیتال و مدیریت اطلاعات می‌تواند نتایج قابل توجهی برای سیاست‌گذاری استراتژیک ایجاد کند. آموزش و پرورش باید ادغام آموزش سواد دیجیتال، شایستگی دیجتال و سواد رسانه‌ای دیجیتال را در در اولویت قرار دهند تا معلمان را برای چالش‌ها و فرصت‌های ارائه شده توسط هوش مصنوعی و سایر فناوری‌های پیشرفته آماده کنند.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خودگویی مثبت با رویکرد شناختی–رفتاری به زبان عربی بر صمیمیت زناشویی زنان متأهل عرب‌زبان مبتلا به سرطان در شهر ارومیه انجام شد. روش پژوهش، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان متأهل عرب‌زبان ۲۵ تا ۵۵ سال مبتلا به سرطان بود که در نیمه اول سال ۱۴۰۴ به مراکز درمانی ارومیه مراجعه کرده بودند. از میان واجدان شرایط، ۳۰ نفر به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه صمیمیت زناشویی والکر و تامپسون (نسخه عربی) بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای آموزش خودگویی مثبت با رویکرد شناختی–رفتاری به زبان عربی دریافت کرد، اما گروه کنترل مداخله‌ای نگرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون‌ کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد. نتایج نشان داد پس از کنترل اثر پیش‌آزمون، تفاوت معناداری بین دو گروه در صمیمیت زناشویی کلی و ابعاد هیجانی، کلامی و جنسی وجود دارد (001/0>P). بیشترین تأثیر مداخله بر صمیمیت هیجانی مشاهده شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش خودگویی مثبت به زبان مادری می‌تواند صمیمیت زناشویی زنان مبتلا به سرطان را ارتقاء دهد.

چکیده این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل سازوکارهای نوروبیولوژیک مؤثر بر اضطراب و افسردگی در بیماران سرطانی شهر ارومیه و تعیین نقش شاخص‌های اصلی نوروبیولوژیک (کورتیزول، سروتونین، دوپامین و عملکرد محور هیپوتالاموس–هیپوفیز–آدرنال) طی بازه زمانی مهر 1403 تا فروردین 1404 انجام شد. طرح پژوهش توصیفی-تحلیلی و جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به سرطان مراجعه‌کننده به مراکز درمانی ارومیه بود. نمونه‌گیری با روش تصادفی طبقه‌ای صورت گرفت و بنابرین 150 نفر وارد مطالعه شدند. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه‌های استاندارد اضطراب، افسردگی و سنجش‌های آزمایشگاهی نوروبیولوژیک (سطوح سرمی کورتیزول، سروتونین، دوپامین و آدرنوکورتیکوتروپیک) بود. نتایج نشان داد میانگین نمرات اضطراب و افسردگی در سطح متوسط تا شدید قرار دارد. سطوح کورتیزول و آدرنوکورتیکوتروپیک در اکثر افراد بالاتر از حد معمول و سطح سروتونین پایین‌تر از بازه طبیعی بود. همبستگی معناداری بین افزایش کورتیزول و آدرنوکورتیکوتروپیک با شدت افسردگی و اضطراب مشاهده شد (p<0.01)، در حالی‌که کاهش سروتونین و دوپامین نیز با افزایش علائم همراه بود. مدل رگرسیون گام‌به‌گام نشان داد متغیرهای نوروبیولوژیک بخش قابل توجهی از واریانس علائم هیجانی اضطراب و افسردگی را پیش‌بینی می‌کنند. یافته‌ها بیانگر نقش معنادار نابهنجاری‌های نوروبیولوژیک در شدت و بروز اضطراب و افسردگی بیماران سرطانی است.

چکیده هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی شعردرمانی با تأکید بر ادبیات عربی در کاهش پریشانی روانشناختی بیماران عرب‌زبان مبتلا به سرطان ساکن شهر ارومیه است. این مطالعه تلاش دارد نقش مداخلات فرهنگی ـ بومی را در ارتقاء سلامت روانشناختی بیماران سرطانی واکاوی کند. مطالعه حاضر به روش شبه‌تجربی و با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران عرب‌زبان مراجعه‌کننده به مراکز درمانی ارومیه از مهر ۱۴۰۳ تا تیر ۱۴۰۴ بود. چهل بیمار (۲۰ نفر گروه آزمایش، ۲۰ نفر گروه کنترل) با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه پریشانی روانشناختی K10 بود. گروه آزمایش در هشت جلسه شصت دقیقه‌ای، تحت مداخلات شعردرمانی مبتنی بر اشعار منتخب ادبیات عربی قرار گرفتند. تحلیل داده‌ها با آزمون تحلیل کواریانس (ANCOVA) انجام پذیرفت. نتایج نشان داد که میزان پریشانی روانشناختی شرکت‌کنندگان گروه آزمایش پس از مداخله، نسبت به گروه کنترل به‌طور معناداری کاهش یافته است (p<0.05، F=10.34، η²=0.22). همچنین، تحلیل ابعادی بیانگر کاهش قابل توجه در زیرمقیاس‌های اضطراب (p=0.007، F=8.90) و نگرانی (p=0.026، F=5.32) گروه آزمایش بود. این نتایج مؤید اثربخشی شعردرمانی مبتنی بر ادبیات مادری در بهبود سلامت روان افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن است.

چکیده هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی مداخله رفتار درمانی شناختی بر ارتقاء شادکامی و رفتارهای سازگارانه و همچنین کاهش رفتارهای ناسازگارانه در کودکان سرطانی ۷ تا ۱۳ سال شهر ارومیه بود. این مطالعه با روش نیمه‌تجربی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان مبتلا به سرطان ۷ تا ۱۳ سال بود که در بازه زمانی دی ۱۴۰۳ تا خرداد ۱۴۰۴ به مراکز درمانی ارومیه مراجعه کرده بودند. ۴۰ کودک به روش نمونه‌گیری در دسترس و هدفمند انتخاب و به صورت همسان‌سازی شده در دو گروه آزمایش و کنترل (۲۰ نفره) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه‌ای تحت مداخله رفتاردرمانی شناختی قرار گرفت و گروه کنترل صرفاً مراقبت پزشکی معمول را دریافت کرد. ابزار اندازه‌گیری، مقیاس شادکامی کودکان سرطانی (MSCS) و پرسشنامه سنجش رفتار (BASC-2) بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و نرم‌افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که گروه آزمایش نسبت به کنترل، افزایش معناداری در نمرات شادکامی (F=12.76؛ p<0.01؛ Eta²=0.35) و رفتار سازگارانه (F=9.34؛ p<0.01؛ Eta²=0.29) و نیز کاهش معناداری در رفتار ناسازگارانه (F=10.25؛ p<0.01؛ Eta²=0.30) داشتند. یافته‌های پژوهش تأییدکننده تاثیر مثبت رفتار درمانی شناختی بر بهبود شادکامی و رفتار کودکان سرطانی است.

چکیده این پژوهش با هدف بررسی الگوهای رشد نهفته التزام و تلاش تحصیلی دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه و نقش وضعیت اقتصادی-اجتماعی و عملکرد تحصیلی قبلی در تفاوت‌های فردی این الگوها انجام شد. پژوهش از نوع طولی و مبتنی بر مدل‌یابی منحنی رشد نهفته بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان پایه‌های دهم تا دوازدهم شهر داراب در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود و نمونه‌ای ۶۰۰ نفری به روش خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های التزام تحصیلی فردریکس (2004)، راهبردهای انگیزشی پینتریچ و دی‌گروت (1990)، وضعیت اقتصادی-اجتماعی قدرت‌نما (1392) و معدل تحصیلی در چهار موج (مهر، آبان، آذر و دی) گردآوری شد. نتایج نشان داد که التزام و تلاش تحصیلی در طول سال روندی خطی و نزولی دارند. واریانس‌های معنادار عرض از مبدأ و شیب، تفاوت‌های بین‌فردی را تأیید کرد. همبستگی منفی بین سطح اولیه و نرخ کاهش مشاهده شد (r=-0.27، p<0.05). وضعیت اقتصادی-اجتماعی و عملکرد تحصیلی قبلی تأثیر مثبت و معناداری بر سطح اولیه و رشد داشتند. مدل از برازش مناسب برخوردار بود. نتایج بر لزوم مداخلات مدرسه‌محور و حمایت از دانش‌آموزان کم‌برخوردار برای حفظ انگیزش و تلاش تحصیلی تأکید دارد.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش راهبردهای تنظیم شناختی هیجان و تحمل ابهام در پیش‌بینی خودکنترلی بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه‌ی آماری پژوهش شامل تمامی دانشجویان دانشگاه پیام نور شهر ری در سال 1396 بودند که 186 نفر از آنان با روش نمونه‌گیری دردسترس به عنوان نمونه‌ی پژوهش انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از مقیاس خودکنترلی گراسمیک و همکاران (1993)، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و کرایج (2002) و پرسشنامه تحمل ابهام لین و همکاران (1993) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با روش همزمان تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تنظیم هیجان منفی با خودکنترلی رابطه مستقیم معناداری دارد و تنظیم هیجان مثبت رابطه معکوس معنا‌داری با خودکنترلی دارد. اما، بین تحمل ابهام با خودکنترلی رابطه معنی‌داری مشاهده نشد. همچنین، از میان متغیرهای پیش‌بین فقط تنظیم هیجان منفی قادر به پیش‌بینی معنی‌دار متغیر خودکنترلی بود. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که تنظیم شناختی هیجان منفی پیشایندی مهم در تبیین خودکنترلی ضعیف است و با آموزش افراد برای کاهش استفاده از راهبردهای منفی تنظیم شناختی هیجان می‌توان به تقویت خودکنترلی کمک کرد.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودشناسی یکپارچه در ارتباط با جو عاطفی خانواده و خودکنترلی زنان صورت گرفت. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی و با تکیه بر معادلات ساختاری صورت گرفت. جامعه آماری شامل کلیه زنان متاهل ناحیه 4 شهر مشهد در سال 1403-1402 بودند که از میان آنها براساس جدول مورگان و نیز به شیوه نمونه‌گیری در دسترس 173 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه جو عاطفی خانواده هیل برن (1964)، مقیاس خودکنترلی تانجنی و همکاران (2004) و مقیاس خودشناسی یکپارچه قربانی و همکاران (2008) بود. داده‌ها براساس مدل‌یابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم‌افزار AMOS نسخه 20 تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که بین جو عاطفی و خودکنترلی زنان رابطه مثبت معناداری وجود دارد. جو عاطفی تاثیر مستقیم معناداری بر خودشناسی یکپارچه زنان داشت. همچنین خودشناسی یکپارچه تاثیر مستقیم معناداری بر خود کنترلی زنان دارد. با ورود متغیر خودشناسی یکپارچه به مدل اثر غیرمستقیم جو عاطفی خانواده بر خودکنترلی زنان به صورت مثبت و معناداری شد. در نتیجه می‌توان گفت خودشناسی یکپارچه می‌تواند در رابطه میان جو عاطفی خانواده و خودکنترلی زنان نقش میانجی ایفا کند.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی سایکودراما بر تنظیم شناختی هیجان، خودکارآمدی و تاب‌آوری تحصیلی در میان دانش‌آموزان مبتلا به اضطراب امتحان انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان بانه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. از میان ۲۰۰ دانش‌آموز معرفی‌شده توسط مشاوران مدارس، ۳۰ نفر که نمره کمتر از ۳۰ در پرسشنامه اضطراب امتحان فریدمن کسب کرده بودند به‌طور هدفمند انتخاب و سپس به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه خودکارآمدی شرر، مقیاس تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و همکاران و مقیاس تاب‌آوری تحصیلی ساموئلز بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای تحت مداخله سایکودراما قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. نتایج تحلیل کوواریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که سایکودراما به‌طور معناداری موجب افزایش راهبردهای مثبت تنظیم هیجان (پذیرش، ارزیابی مجدد مثبت، تمرکز مجدد و دیدگاه‌پذیری) و کاهش راهبردهای منفی شد. همچنین، خودکارآمدی و تاب‌آوری تحصیلی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل به‌طور معناداری بهبود یافت. این تغییرات در مرحله پیگیری دوماهه نیز پایدار ماند

چکیده هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر سبک زندگی و عزت نفس همسران جانباز متوفی بود. در پژوهش حاضر که به روش نیمه‌تجربی بود، 40 نفر از همسران جانبازان متوفی به صورت نمونه‌گیری در دسترس از استان اصفهان، به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل وارد شدند. ابزار سنجش استفاده شده شامل پرسشنامه‌های سبک‌زندگی لعلی و همکاران (1391) و عزت‌نفس کوپر اسمیت (1967) بود. افراد گروه آزمایش تحت 8 جلسه درمان مبتنی بر شفقت قرار گرفتند و هر دو گروه آزمایش و کنترل در دو مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی شدند. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد اثربخشی رویکرد مبتنی بر شفقت بر سبک‌زندگی در ابعاد سلامت جسمانی، پیشگیری از بیماری‌ها، سلامت روانشناختی، سلامت معنوی، سلامت اجتماعی، اجتناب از داروها و موادمخدر، پیشگیری از حوادث، سلامت ‌محیطی و هم‌چنین بر عزت‌نفس معنادار است (p<0/05). این پژوهش نشان داد به کارگیری درمان مبتنی بر شفقت بر بهبود سبک‌زندگی و افزایش عزت‌نفس نقش شایانی دارد. این روش مداخله موثری برای بهبود شاخص های روانشناختی همسران جانبازان متوفی است.

چکیده پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش تنظیم هیجان و آموزش خودمهارگری بر خودکنترلی و سازگاری هیجانی دانش‌آموزان انجام شد. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی نوع پیش‌آزمون -پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری عبارت بود از کودکان 8 تا 12 سال شهر شیراز که به کلینیکهای این شهر مراجعه و تشخیص اختلال نافرمانی مقابله‌ای دریافت کردند. برای انتخاب نمونه از بین کودکان به طور تصادفی ساده 45 نفر انتخاب شدند. آزمودنی‌ها در 3 گروه آموزش تنظیم هیجان، آموزش خودمهارگری و گواه جایگزین شدند. جهت تشخیص اختلال رفتار مقابله‌ای از مقیاس درجه‌بندی اختلال نافرمانی مقابله‌ای هومرسن، موری، اوهان و جانسون (2006)، برای اندازه‌گیری خودکنترلی از مقیاس خودکنترلی ادراک‌شده کودکان هومفری (1982) و برای سنجش سازگاری هیجانی از پرسشنامه‌ سازگاری هیجانی کریک و گروت پیتر (1995) استفاده شد. نتیجه آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد دو روش آموزش تنظیم هیجان و آموزش خودمهارگری بر خودکنترلی و سازگاری هیجانی دانش‌آموزان دارای اختلال رفتار مقابله‌ای تأثیر معنادار دارند. اثربخشی آموزش تنظیم هیجان و آموزش خودمهارگری بر خودکنترلی و سازگاری هیجانی دانش‌آموزان دارای اختلال رفتار مقابله‌ای تفاوت ندارد. در نتیجه میتوان از مداخلات در مراکز مشاوره و رواندرمانی جهت بهبود خودکنترلی و افزایش سازگاری بهره جست.

چکیده این پژوهش با روش شبه‌آزمایشی (پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل) به بررسی تأثیر برنامه «فلسفه برای کودکان» بر یادگیری همه‌جانبه و انگیزش یادگیری پرداخت. جامعه مورد مطالعه، دانش‌آموزان پایه‌های چهارم تا ششم مدارس ابتدایی دولتی تهران در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بودند که از میان آنها ۱۲۰ نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۶۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه تحت آموزش این برنامه قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته یادگیری همه‌جانبه، پرسشنامه استاندارد انگیزش هارتر و چک‌لیست مشاهده گردآوری و با آزمون‌های t و تحلیل واریانس تحلیل شدند. یافته‌ها حاکی از تأثیر مثبت و معنادار برنامه بر افزایش یادگیری همه‌جانبه و انگیزش یادگیری در گروه آزمایش بود. همچنین رابطه مثبت معناداری بین این دو متغیر مشاهده شد. داده‌های کیفی نیز تقویت مهارت‌های تفکر انتقادی، خلاقیت، حل مسئله و تعامل اجتماعی را نشان داد. تأثیر برنامه بر دختران و پسران یکسان بود، اما دانش‌آموزان پایه ششم پیشرفت بیشتری داشتند. در نتیجه، برنامه «فلسفه برای کودکان» با ایجاد محیطی پویا و مبتنی بر اجتماع پژوهشی، می‌تواند به پرورش ابعاد فکری، عاطفی، اجتماعی و اخلاقی دانش‌آموزان کمک کرده و میل درونی آنان به یادگیری را افزایش دهد.

چکیده اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) یکی از شایع‌ترین اختلالات روان‌پزشکی در کودکان و نوجوانان است. این پژوهش با هدف ترکیب کمّی پژوهش‌های انجام‌شده در زمینه مداخلات غیردارویی اثربخش بر کاهش نشانه‌های ADHD، به روش فراتحلیل انجام شد. بر اساس معیارهای ورود و خروج، 16 مطالعه در بازه زمانی 1390 تا تیرماه 1403 تحلیل شدند. از این مطالعات، 19 اندازه اثر استخراج شد و پس از حذف یک اندازه اثر پرت، اندازه اثر ثابت 1.30 و اندازه اثر تصادفی 1.47 به دست آمد. متغیرهای تعدیل‌کننده مانند نوع مداخلات آموزشی و غیردارویی، جنسیت، تعداد جلسات آموزشی و سن نیز بررسی شدند. نتایج نشان داد تفاوت معناداری در اندازه اثر مطالعات با توجه به این متغیرها وجود دارد. این پژوهش تأکید می‌کند که استمرار در مداخلات غیردارویی آموزشی، به ویژه اگر در سنین پایین آغاز شود، می‌تواند به کاهش نشانه‌های ADHD منجر شود. این یافته‌ها اهمیت مداخلات غیردارویی و آموزش‌های هدفمند را در مدیریت ADHD برجسته می‌کند.

چکیده این پژوهش کیفی با هدف تحلیل ابعاد فرادیدگاه دگرگونی و تحول در طراحی برنامه درسی مبتنی بر عدالت آموزشی انجام شد و از روش کتابخانه‌ای-اسنادی برای گردآوری اطلاعات استفاده کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برای دستیابی به عدالت آموزشی، یک برنامه درسی باید بر سه رویکرد فرافردی، تغییر اجتماعی و انسان‌گرایانه استوار باشد. مؤلفه‌های کلیدی چنین برنامه‌ای عبارتند از: توجه همزمان به نیازهای فردی و اجتماعی فراگیران، تقویت مهارت‌های تصمیم‌گیری، ارج نهادن به حق انتخاب، درگیر کردن شناختی و عاطفی یادگیرنده در حل مسائل، و اهمیت دادن به ارزش‌های فردی-اجتماعی و تفاوت‌های فرهنگی. همچنین، نگرش عادلانه طراحان، بهره‌گیری از نظر متخصصان، مشارکت‌گیری عمومی، پرورش شهروند انتقادی مجهز به مهارت‌های استدلال و اقناع، و تقویت خلاقیت از طریق تعادل بخشی بین تفکر شهودی و تحلیلی، از دیگر الزامات بنیادین هستند. نتایج نهایی پژوهش حاکی از آن است که استقرار این الگوی برنامه درسی، عدالت آموزشی را در ابعادی چون توزیع عادلانه منابع، برخورد یکسان با قوانین آموزشی، حذف تبعیض جنسیتی، قومی و نژادی، و نیز ارزشیابی عادلانه محقق می‌سازد.

چکیده پژوهش حاضر با هدف مدل‌یابی رابطه‌ی ساختاری سواد رسانه و تاب‌آوری با میانجی‌گری تنظیم شناختی هیجان در دانش-آموزان مقطع متوسطه‌ی دوم شهر قم انجام شد. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری است. جامعه‌ی آماری این پژوهش را دانش‌آموزان دختر و پسر استان قم که در سال تحصیلی 1402-1401 در مدارس متوسطه‌ی دوم مشغول به تحصیل بودند، تشکیل داد. گروه نمونه شامل 700 نفر بود (350 دختر و 350 پسر) که با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای انتخاب شدند؛ بدین صورت که از بین 4 ناحیه‌ی آموزش و پرورش استان قم، 8 مدرسه (4 دخترانه و 4 پسرانه) به صورت تصادفی انتخاب شدند و از هر مدرسه نیز 88 دانش‌آموز به پژوهش راه یافتند. در این پژوهش از ابزار پرسش‌نامه جهت جمعآوری داده‌های مربوط به متغیرها استفاده شد. تمام تحلیل‌های آماری در سطح خطای 05/0 و با کمک نرم‌افزار 3.2.8SmartPLS انجام گرفته است. یافته‌ها بیان‌گر تأثیر مثبت و معنی‌دار سواد رسانه بر تاب‌آوری به صورت مستقیم است. از سوی دیگر تأثیر سواد رسانه بر تاب-آوری به صورت غیر مستقیم و با میانجی‌گری تنظیم شناختی هیجان نیز مثبت و معنی‌دار است.

چکیده این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی صفات تاریک شخصیت در رابطه بین سابقه آسیب‌های دوران کودکی و مشکلات بین فردی افراد متاهل اجرا شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش تمامی افراد متاهل استان خراسان رضوی در سال 1402 بودند. نمونه پژوهش 300 نفر بود، که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه صفات تاریک شخصیت، پرسشنامه آسیب‌های دوران کودکی و پرسشنامه مشکلات بین فردی. اطلاعات به دست آمده با استفاده از تحلیل مسیر با رعایت پیش فرض‌های آماری در نرم افزار spss و amos مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان دادند که ماکیاولیسم و خودشیفتگی در رابطه بین آسیب‌های دوران کودکی با مشکلات بین فردی نقش میانجی ندارد (05/0<p). جامعه ستیزی در رابطه بین آسیب‌های دوران کودکی با مشکلات بین فردی نقش میانجی دارد (05/0>p). بنابراین، با درنظر گرفتن صفت تاریک شخصیت جامعه ستیزی و سابقه آسیب‌های دوران کودکی، به منظور کاهش مشکلات بین فردی در میان افراد متاهل پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آموزشی لازم اجرا شود.

چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه ای بهزیستی معنوی در ارتباط میان عزت نفس و سازگار ناشویی زوجین شهرستان شهریار می پردازد. جامعه آماری این پژوهش آموزگاران متاهل

شهرستان شهریار میباشند که بدین منظور یک نمونه 220 نفری از میان آنها به روش نه گیری تصادفی ساده انتخاب و پرسشنامه ی 40 سوالی بهزیستی معنوی دهشیری پرسشنامه

سوالی عزت نفس آیزنک و پرسشنامه 15 گویه ای لاک والاس بین آنها توزیع شد و

قیاسهای مورد نظر توسط آنها تکمیل گردید میانگین سن پاسخ دهندگان حدود 36 سال بود. ای تحلیل داده ها از روش آماری همبستگی رگرسیون و آزمون سوبل استفاده شد؛ که

این ارتباط نتایج تحقیق نشان داد که بین بهزیستی معنوی و سازگاری زناشویی رابطه مثبت نادار وجود دارد بین بهزیستی معنوی و عزت نفس رابطه معنادار وجود ندارد. همچنین بین ات نفس و سازگاری نیز رابطه معنادار اما معکوس وجود دارد یعنی با افزایش نمره عزت نفس داری نمره سازگاری کاهش مییابد و برعکس ضمن اینکه تأثیر متغیر بهزیستی معنوی به عنوان غیر تعدیل کننده در ارتباط بین عزت نفس و سازگاری زناشویی زوجهای ایرانی معنادار نشد.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک‌های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا با پرخاشگری در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز انجام شد. بر اساس مبانی نظری دلبستگی، انتظار می‌رود الگوهای عاطفی اولیه نقش مهمی در تنظیم هیجان و بروز رفتارهای بین‌فردی داشته باشند؛ ازاین‌رو پرخاشگری به عنوان یکی از پیامدهای هیجانی مهم در دوران جوانی می‌تواند تحت‌تأثیر این سبک‌ها قرار گیرد. این مطالعه به روش توصیفی–تحلیلی و از نوع همبستگی مقطعی بر روی ۲۶۹ دانشجو که با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند، اجرا شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه پرخاشگری باس و پری و پرسشنامه سبک دلبستگی هازان و شاور بود. داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه هم‌زمان تحلیل گردید. نتایج نشان داد بین دلبستگی ایمن و پرخاشگری رابطه منفی و معنادار و بین دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا با پرخاشگری رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین سبک‌های دلبستگی در مجموع ۲۷ درصد از واریانس پرخاشگری را تبیین کردند؛ به‌گونه‌ای که دلبستگی ایمن و اجتنابی از پیش‌بینی‌کننده‌های معنادار پرخاشگری بودند، اما دلبستگی دوسوگرا توان پیش‌بینی‌کنندگی معنادار نداشت. بر اساس نتایج می‌توان نتیجه گرفت سبک دلبستگی نقش مهمی در تبیین رفتارهای پرخاشگرانه دانشجویان دارد.

چکیده هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودناتوان‌سازی در نوجوانان دختر چاق بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه‌ی آماری شامل کلیه‌ی نوجوانان دختر چاق 13 تا 16 ساله‌ی مدارس متوسطه‌ی اول شهر تهران در سال تحصیلی 1403–1404 بود. پس از غربالگری اولیه سلامت روان با پرسشنامه سلامت عمومی، 30 نفر از افراد واجد شرایط به روش در دسترس انتخاب و تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه 90 دقیقه‌ای درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد شرکت کرد و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خودناتوان‌سازی جونز و رودوالت بودند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS تحلیل شد. در سطح توصیفی، شاخص‌های میانگین و انحراف معیار محاسبه گردید و در سطح استنباطی از تحلیل کوواریانس تک متغیره و آزمون‌های پیگیری تک‌متغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، کاهش معناداری در خودناتوان‌سازی نشان داد. بر این اساس، می‌توان نتیجه گرفت که درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد در کاهش فرآیندهای شناختی منفی از جمله خودناتوان‌سازی در نوجوانان چاق مؤثر است.

چکیده پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش پیش از ازدواج مبتنی بر برنامه آگاهی و انتخاب میان فردی بر ترس از ازدواج در دانشجویان انجام پذیرفت. طرح پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی به‌صورت پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل بود.‌ جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانشجویان مجرد بود که در موسسه آموزش عالی المهدی مهر اصفهان مشغول به تحصیل بودند. بدین منظور تعداد 30 نفر از دانشجویان از طریق غربالگری و به روش نمونه-گیری هدفمند با در نظر گرفتن معیارهای ورود به پژوهش انتخاب، و در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار مورد استفاده برای جمع آوری داده‌ها عبارت بودند از پرسشنامه‌های ترس‌های پیش از ازدواج. در ادامه نمونه های گروه آزمایش طی 9 جلسه 90 دقیقه‌ای به صورت گروهی تحت آموزش‌های برنامه آگاهی و انتخاب میان فردی براساس برنامه وان‌اپ (2007) قرار گرفتند. این در حالی بود که نمونه‌های گروه کنترل در این مدت هیچ گونه مداخله‌ای دریافت ننمودند. داده‌ها با آزمون تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS-24 تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش پیش از ازدواج مبتنی بر برنامه آگاهی و انتخاب میان فردی بر کاهش ترس از ازدواج، دانشجویان موثر است (05/0>P).

چکیده سالمندان به دلیل تغییرات جسمی، عاطفی و شناختی، گروهی آسیب‌پذیر محسوب می‌شوند و اختلالات اضطرابی می‌تواند چالش‌های سلامت روان آنان را تشدید نماید. اختلال اضطراب بیماری که با ترس از ابتلا به بیماری علیرغم اطمینان پزشکی تعریف می‌شود، پیامدهای روان‌شناختی قابل‌توجهی برای سالمندان دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی ذهن‌آگاهی مبتنی بر کاهش استرس بر سلامت روان‌شناختی یک سالمند مبتلا به اختلال اضطراب بیماری انجام شد. روش پژوهش، آزمایشی تک‌آزمودنی با طرح A-B-A بود. از میان سالمندان مراجعه‌کننده به کلینیک روان‌پزشکی در مهر ۱۴۰۲، یک نفر بر اساس ملاک‌های ورود و به شیوه هدفمند انتخاب شد. مداخله ذهن‌آگاهی در ۸ جلسه۹۰ دقیقه‌ای ارائه شد. ابزار پژوهش، پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ (GHQ-28)بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل دیداری در سطوح درون‌موقعیتی و بین‌موقعیتی در نرم‌افزار SPSS و Excel تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مداخله ذهن‌آگاهی، موجب افزایش سلامت روان‌شناختی آزمودنی شد؛ به‌گونه‌ای که نمرات در طی ۸ جلسه مداخله و مرحله پیگیری در مقایسه با خط پایه، کاهش معناداری (بهبود سلامت) داشت. درصد داده‌های غیرهمپوش PND برابر با ۷۵% بود که نشان‌دهنده اثربخشی بالینی مداخله است. به‌نظر می‌رسد ذهن‌آگاهی با افزایش آگاهی غیرقضاوتی و کاهش نشخوار فکری، راهبردی مؤثر در بهبود سلامت روان سالمندان مبتلا به اضطراب بیماری باشد

چکیده پژوهش حاضر با هدف مقایسه طرح واره های هیجانی ، طرح واره های ناسازگار اولیه و تاب آوری در زوجین در حال طلاق و زوجین در حال زندگی انجام شد. هدف پژوهش توصیفی از نوع علّی-مقایسه‌ای بود. جامعه‌ی آماری شامل زوجین در حال طلاق و در حال زندگی شهر قم بود که از این تعداد 100 نفر از زوجین در حال طلاق (50 مرد و 50 زن) مراجعه کننده به دادگاه شهید قدوسی شهر قم و 100 زوج (50 مرد و 50 زن) در حال زندگی به روش نمونه‌گیری دردسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده‌ها از پرسشنامه‌های طرح واره هیجانی لیهی، پرسشنامه طرح واره ناسازگار یانگ و پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق آزمون کوواریانس صورت گرفت. یافته‌ها نشان داد که تفاوت معناداری در سطح05/0=α بین متغیرهای پژوهش (طرحواره های هیجانی، طرحواره های ناساز گار اولیه و تاب اوری زوجین) در دو گروه زوجین در حال طلاق و در حال زندگی وجود دارد (000/0=sig).

چکیده زمینه و هدف : هدف اصلی این مطالعه توسعه و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی سازگاری مقیاس ترس از در حاشیه ماندن در میان جمعیت نوجوانان و جوانان ایرانی بود. روش: این پژوهش از نوع مطالعات همبستگی بود ،جامعه پژوهش 380 نوجوان و جوان ایرانی 16 تا 24 ساله بودند که در سال 1400 در مدارس و دانشگاههای اردبیل مشغول به تحصیل بودند که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند.پس از ترجمه پرسشنامه اصلی به فارسی که شامل 10 سوال بود، پرسشنامه ترس از در حاشیه ماندن توسط یک پرسشنامه 18 سوالی اندازه گیری شد که نسبت به پرسشنامه اصلی تغییر یافته است. تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی برای بررسی شواهد اعتبار ساختاری آن انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که پرسشنامه ترس از در حاشیه ماندن با سه خرده مقیاس فقدان،اجبار و مقایسه و 18 سوال، از لحاظ روانسنجی از پایایی(95/.) و برازندگی(62/.) خوبی برخوردار است.ساختار عاملی تاییدی نیز ،مدل سه عاملی پیشنهادی پرسش نامه یاد شده را تایید کرد. نتیجه گیری:ازپرسشنامه تحلیل عاملی شده ترس از در حاشیه ماندن می توان برای تشخیص و کمک به نوجوانان و جوانان در معرض خطر آسیب های شبکه های اجتماعی استفاده کرد.

چکیده زمینه و هدف: پژوهش حاضر باهدف اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فقدان لذت‌جویی، معنا در زندگی، همدلی عاطفی، رابطه والد – کودک و کیفیت زندگی کودک، مادران کودکان مبتلابه سرطان انجام گرفت.

مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر، یک طرح نیمه آزمایشی از نوع پیش‌‌آزمون و پس‌آزمون همراه با آزمون پیگیری یک‌ماهه با گروه کنترل بود. نمونه شامل 36 نفر از بین مادران دارای کودک مبتلابه سرطان بود که طی 6 ماهه دوم سال 1402 به بیمارستان امید شهر اصفهان مراجعه کرده بودند. آزمودنی‌ها به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به‌صورت گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و گروه کنترل جایگزین شدند. از پرسشنامه فقدان لذت‌جویی اسنیت و همکاران (1995)؛ پرسشنامه معنا در زندگی استگر و همکاران (2006)؛ پرسشنامه همدلی عاطفی مهرابیان و اپستاین (1972)؛ مقیاس رابطه والد- فرزند پیانتا (1994)؛ مقیاس کیفیت زندگی کودکان وارنی، سید، کورتین (2003) برای گردآوری داده‌ها استفاده شد و داده‌های جمع‌آوری‌شده ﺑﻪ ﮐﻤﮏ نرم‌افزار Spss-23 ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺷﺪ.

یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که در گروه آزمایش تفاوت میانگین نمره‌های پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری نمره‌های فقدان لذت‌جویی معنا در زندگی، همدلی عاطفی، رابطه والد – کودک و کیفیت زندگی کودک معنی‌دار است (01/0> P) اما در گروه گواه معنی‌دار نیست.

چکیده هدف پژوهش حاضر مقایسه­ ی اثربخشی درمان مبتنی بر الگوی فرانظری (TTM) با درمان کوتاه­ مدت راه­حل محور (SFBT) بر افکار خودآیند، انعطاف­پذیری شناختی و تمایزیافتگی خود در بیماران مرد دارای اختلال مصرف Pethidine و MDMA بود. روش پژوهش حاضر، از نوع کاربردی و مطالعه­ای نیمه آزمایشی با طرح پیش ­آزمون – پس ­آزمون با گروه گواه می­ باشد که نمونه، شامل دو گروه مداخله و یک گروه گواه (هر گروه 15 نفر) از کلیه­ی بیماران داوطلب (تمایلی) و طرح جمع­آوری معتادان متجاهرِ (غربالگری بهزیستی) پذیرش شده در مؤسسه­ ی بهبودی اقامتی میان­ مدت (Camp) امید ایمان رهایی -مرکز ماده 15- واقع در شهر ماهدشت استان البرز بود که به روش غیرتصادفیِ هدفمند گزینش و به صورت تصادفی در دو گروه مداخله (E₁-E₂) و گروه گواه جای گرفتند. از مدل­ های آماری تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (ANCOVA) جهت آزمون فرضیه­ های پژوهش پرداخته و در نهایت مشخص گردید که بین افکارخودآیند، انعطاف‌پذیری شناختی و تمایزیافتگی خود در الگوی درمانی فرانظری (TTM) و الگوی درمانی کوتاه ­مدت راه‌حل ‌محور (SFBT) در بیماران مرد دارای اختلال مصرف Pethidine و MDMA، تفاوت معناداری وجود دارد.

چکیده هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی‌بر شفقت‌ به‌خود، بر اضطراب آشکار و پنهان، رفتارهای ارتقادهندۀ سلامت و فشار نبض بیماران قلبی-عروقی انجام شد.

روش: روش پژوهش نیمه‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون_پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران قلبی-عروقی بستری در بیمارستان خاتم الانبیای شهرستان گنبد در سال 1401 بودند. تعداد 30 بیمار به‌صورت در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در 2 گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جای‌دهی شدند. گروه آزمایش تحت 8 جلسه 60 دقیقه ای درمان متمرکز بر شفقت قرار گرفت و گروه گواه تا پایان پژوهش مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌های اضطراب آشکار و پنهان اشپیلبرگر(1983)، رفتارهای ارتقادهنده سلامت والکر(1983) بود. داده‌های پژوهش با آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره و استفاده از نرم افزار spss نسخه 24 تجزیه و تحلیل شد.

یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که درمان مبتنی‌بر شفقت‌ به‌خود، بر اضطراب آشکار و پنهان، رفتارهای ارتقادهندۀ سلامت و فشار نبض بیماران قلبی_عروقی اثربخش است(05/0>P).

نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاکی از آن است که درمان متمرکز بر شفقت با بهره‌گیری از مهارت‌های شناختی مورد نیاز و کنترل فکر، باعث کاهش اضطراب آشکار و پنهان، افزایش رفتارهای ارتقا‌دهنده سلامت و بهبود فشار نبض بیماران قلبی-عروقی می‌شود.

چکیده با توجه به شیوع کووید-19، اضطراب بیماری به ویژه در بین پرستاران افزایش یافته است. پژوهش حاضر با هدف پیش‌‌بینی اضطراب بیماری از طریق ذهن‌آگاهی و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی در دوران کووید-19 انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل پرستاران بیمارستان‌های مختص کووید-19 در سال 1399 بودند. از بین 450 نفر از پرستاران واجد شرایط 250 پرستار به عنوان نمونه با روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌ها شامل مقیاس اضطراب بیماری کرونا، پرسشنامه ذهن‌آگاهی و پرسشنامه پذیرش و عمل ویرایش 2 به صورت انلاین پاسخ دادند. برای تحلیل داده‌ها از روش‌های آماری‌ ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان داد که بین اضطراب بیماری کرونا با ذهن‌آگاهی و انعطاف‌پذیری روانشناختی رابطه منفی و معنی‌‌داری وجود دارد. همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که ذهن‌آگاهی و انعطاف‌پذیری روانشناختی ‌‌می‌‌توانند به طور معناداری21 درصد از تغییرات اضطراب بیماری پرستاران را پیش‌‌بینی کنند. بنابراین، پیشنهاد می‌شود برنامه‌ریزی‌های لازم در جهت کاهش اضطراب بیماری کرونا در پرستاران در شرایط همه‌گیری انجام شود.

چکیده هدف پژوهش حاضر، شناسایی فرآیند بهبودی نشانه‌های افسردگی در روان‌درمانی پویشی کوتاه‌مدت فشرده بود. طرح پژوهش از نوع آزمایشی تک آزمودنی با چند خط پایه‌ و دوره پیگیری بود. جامعه آماری شامل سربازان وظیفه مبتلا به اختلال افسردگی اساسی یک واحد نظامی در اصفهان در بهار سال 1403 بود. 3 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان پروتکل ISTDP دوانلو (1995) به روش فردی طی 8 جلسه 90 دقیقه‌ای به‌صورت هفتگی دریافت کردند. شرکت‌کنندگان، با نسخه دوم پرسشنامه افسردگی بک در طی 12 مرحله ارزیابی شدند که شامل 4 مرحله خط پایه (4، 3، 2 و 1 هفته پیش از اولین جلسه درمان)، 4 مرحله مداخله (پس از اتمام جلسات درمانی دوم، چهارم، ششم و هشتم) و 4 مرحله پیگیری (1، 2، 3 و 4 هفته پس از آخرین جلسه درمان) بود. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل بصری نمودار، درصد بهبودی و شاخص تغییر پایدار انجام شد. نتایج نشان داد، هر سه شرکت‌کننده با شروع مداخله، روند کاهشی و رو به بهبودی را در تراز نمرات افسردگی نشان دادند و پایداری این نتایج تا یک ماه پس از درمان تایید شد. بر اساس نتایج پژوهش پیشنهاد می‌شود که از ISTDP برای بهبود بیماران مبتلا به افسردگی استفاده شود.