فصلنامه پژوهش های کاربردی در مشاوره

چکیده هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی‌بر شفقت‌ به‌خود، بر اضطراب آشکار و پنهان، رفتارهای ارتقادهندۀ سلامت و فشار نبض بیماران قلبی-عروقی انجام شد.

روش: روش پژوهش نیمه‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون_پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران قلبی-عروقی بستری در بیمارستان خاتم الانبیای شهرستان گنبد در سال 1401 بودند. تعداد 30 بیمار به‌صورت در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در 2 گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جای‌دهی شدند. گروه آزمایش تحت 8 جلسه 60 دقیقه ای درمان متمرکز بر شفقت قرار گرفت و گروه گواه تا پایان پژوهش مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌های اضطراب آشکار و پنهان اشپیلبرگر(1983)، رفتارهای ارتقادهنده سلامت والکر(1983) بود. داده‌های پژوهش با آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره و استفاده از نرم افزار spss نسخه 24 تجزیه و تحلیل شد.

یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که درمان مبتنی‌بر شفقت‌ به‌خود، بر اضطراب آشکار و پنهان، رفتارهای ارتقادهندۀ سلامت و فشار نبض بیماران قلبی_عروقی اثربخش است(05/0>P).

نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاکی از آن است که درمان متمرکز بر شفقت با بهره‌گیری از مهارت‌های شناختی مورد نیاز و کنترل فکر، باعث کاهش اضطراب آشکار و پنهان، افزایش رفتارهای ارتقا‌دهنده سلامت و بهبود فشار نبض بیماران قلبی-عروقی می‌شود.