بررسی اثربخشی درمان شناختیرفتاری بر آسیب و رشد پس از سانحه در افراد آسیبدیده از جنگ..
صفحه 25-40
غلام حسین ادب، مریم ممقانیه، فرزانه قوامی، بهنام عسکری احمدآباد
چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری بر آسیب و رشد پس از سانحه در افراد آسیبدیده از جنگ انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد آسیبدیده از جنگ در شهر تهران بود که از میان آنها 30 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه درمان شناختی–رفتاری شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه آسیب و رشد پس از سانحه فرحبخش (1404) استفاده شد. نتایج نشان داد پس از کنترل نمرات پیشآزمون، بین دو گروه آزمایش و کنترل در نمره کل آسیب و رشد پس از سانحه تفاوت معناداری وجود دارد و درمان شناختی–رفتاری موجب بهبود معنادار این متغیر در گروه آزمایش شده است. بهعبارت دیگر، مداخله شناختی–رفتاری توانست از میزان پیامدهای آسیبزای روانشناختی بکاهد و زمینه افزایش نشانههای رشد پس از سانحه را در افراد آسیبدیده از جنگ فراهم کند. بر اساس یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت که درمان شناختی–رفتاری میتواند بهعنوان یک مداخله مؤثر در کاهش آسیبهای روانشناختی و تقویت رشد پس از سانحه در افراد آسیبدیده از جنگ مورد استفاده قرار گیرد.