پیش بینی کیفیت زندگی بر اساس ادراک رنج در بیماران سندروم روده تحریک پذیر
دوره 6، شماره 2، تابستان 1402، صفحه 35-54
شیلا شهبازی بندانی، حمید اتشپور
چکیده پژوهش حاضر با هدف پیش بینی کیفیت زندگی بر اساس ادراک رنج در بیماران سندروم روده تحریک پذیر و به روش توصیفی از نوع همبستگی انجام شد. جامعهآماری پژوهش را بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر اصفهان تشکیل دادند که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان(1970) به روش نمونهگیری در دسترس تعداد 140 نفر انتخاب گردیدند. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه کیفیت زندگی پاتریک و دراسمن (1998) و مقیاس تجربه و ادراک رنج اسچالز و همکاران (2010) استفاده شد. نتایج نشان داد از بین متغیرهای مورد مطالعه در رگرسیون بهترین پیش بینی کننده کیفیت زندگی، در گام اول رنج وجودی/معنوی و در گام دوم رنج جسمانی بوده است. بر اساس نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام ارتباط بین رنج وجودی/معنوی و رنج جسمانی با کیفیت زندگی معنادار بوده است. بر این اساس در گام اول ضریب رنج وجودی/معنوی 8/13درصد واریانس کیفیت زندگی و در گام دوم ضرایب رنج وجودی/معنوی و رنج جسمانی 5/21 درصد واریانس کیفیت زندگی را تبیین می کند. همچنین ضریب بتا به ازای یک واحد افزایش در رنج وجودی/معنوی ، کیفیت زندگی را 313/0 واحد کاهش و ضریب بتا به ازای یک واحد افزایش در رنج جسمانی، کیفیت زندگی را 283/0 واحد کاهش می دهد.

