مرکز خدمات روانشناسی و مشاوره فرح بخش(با مشارکت انجمن علمی مشاوره ایران)فصلنامه پژوهش های کاربردی در مشاوره2676-53228420260711The mediating role of mentalization in the relationship between five personality factors and psychopathology in patients with malignant tumors under the influence of chronic stress: A bio-psychopathological studyنقش میانجی ذهنیسازی در رابطه بین پنج عامل شخصیت و آسیبشناسی روانی بیماران مبتلا به تومورهای بدخیم تحت تأثیر استرس مزمن: مطالعه آسیبشناختی زیستی-روانی4161729675FAرضاعبدیدانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان. تبریز: ایرانعلیعلی اصغریدانشجوی دکتری روان شناسی. دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی. دانشگاه شهید مدنی آذربایجان. تبریز. ایران.0000-0002-4749-148XJournal Article20250630This study aimed to investigate the mediating role of mentalization in the relationship between five personality factors and psychopathology in patients with malignant tumors under chronic stress. The study was conducted using a descriptive-correlational method and structural equation modeling (SEM). The statistical population was all patients with malignant tumors in Urmia who referred to medical centers between October 1403 and July 1404. The sample consisted of 200 people (54% female and 46% male) who were selected by convenience sampling. The research tools included the Five Personality Factors Questionnaire (NEO-FFI), the Mentalization Scale (RFQ), and the Psychopathology Test (DASS-21). The data were analyzed by correlation and structural equation modeling. The results showed that neuroticism had the highest positive correlation with psychopathology (r=0.57), while mentalization showed a strong negative correlation with psychopathology (r=-0.53). The proposed structural model had a good fit (CFI=0.91, RMSEA=0.06) and showed that mentalization has a strong mediating role. Participants with higher levels of mentalization showed more positive behaviors and attitudes and a more effective capacity to cope with the stress of illness. The findings emphasize that the five personality factors, and especially neuroticism, are strong predictors of psychopathology in patients with malignant tumors.این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی ذهنیسازی در رابطه بین پنج عامل شخصیت و آسیبشناسی روانی در بیماران مبتلا به تومورهای بدخیم تحت استرس مزمن انجام شد. مطالعه به روش توصیفی-همبستگی و با کاربرد مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. جامعه آماری کلیه بیماران مبتلا به تومورهای بدخیم شهر ارومیه بود که در بازه زمانی مهر ۱۴۰۳ تا تیر ۱۴۰۴ به مراکز درمانی مراجعه کردند. نمونه شامل ۲۰۰ نفر (۵۴ درصد زن و ۴۶ درصد مرد) بود که به صورت در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پنج عامل شخصیت (NEO-FFI)، مقیاس ذهنیسازی (RFQ) و آزمون آسیبشناسی روانی (DASS-21) بود. دادهها با همبستگی و مدلسازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد روانرنجورخویی بالاترین همبستگی مثبت را با آسیبشناسی روانی دارد (r=0.57)، در حالی که ذهنیسازی همبستگی منفی قوی با آسیبشناسی روانی نشان داد (r=-0.53). مدل ساختاری ارائهشده از برازش مناسبی برخوردار بود (CFI=0.91، RMSEA=0.06) و نشان داد ذهنیسازی نقش میانجی قوی دارد. شرکتکنندگانی که سطح ذهنیسازی بالاتری داشتند، رفتارها و نگرشهای مثبتتر و ظرفیت مقابله مؤثرتری با استرس بیماری از خود نشان دادند. یافتهها تأکید میکند که پنج عامل شخصیت و به ویژه روانرنجورخویی، پیشبینیکننده قوی برای آسیبشناسی روانی بیماران مبتلا به تومور بدخیم هستند.https://www.jarci.ir/article_729675_a825398cf60ecb2db3e657fe6da92417.pdfمرکز خدمات روانشناسی و مشاوره فرح بخش(با مشارکت انجمن علمی مشاوره ایران)فصلنامه پژوهش های کاربردی در مشاوره2676-53228420260220Examining the Effectiveness of Implementing Philosophy for Children Program on Students' Holistic Learning and Learning Motivationبررسی اثربخشی اجرای برنامه فلسفه برای کودکان در میزان یادگیری همه جانبه و انگیزش یادگیری دانشآموزان6384733390FAمریمبخششاستادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران0000-0002-5058-6631زهراولدی اطهردانشگاه پیام نور مرکز همدانJournal Article20251117This study, employing a quasi-experimental pretest-posttest design with a control group, investigated the effectiveness of the "Philosophy for Children" program on holistic learning and learning motivation. The statistical population consisted of fourth to sixth-grade students in Tehran's public elementary schools during the 2022-2023 academic year. From this population, 120 students were selected via multi-stage cluster sampling and randomly assigned to either an experimental group (60 students) or a control group (60 students). The experimental group received training in the "Philosophy for Children" program over 10 sessions. Data collection tools included a researcher-made holistic learning questionnaire, the standardized Harter Learning Motivation Questionnaire, and a structured observation checklist. The data were analyzed using independent t-tests, paired t-tests, Pearson's correlation coefficient, and analysis of variance. The findings revealed that implementing the program had a significant positive effect on increasing holistic learning and enhancing the learning motivation of students in the experimental group. A significant positive correlation was also observed between these two variables. Qualitative data from observations indicated the strengthening of critical thinking, creativity, problem-solving, and social interaction skills among the students. The program's impact was similar for both girls and boys; however, sixth-grade students showed greater improvement compared to the lower grades. In conclusion, the "Philosophy for Children" program, as an effective educational strategy, can help foster students' intellectual, emotional, social, and moral dimensions simultaneously by creating a dynamic, inquiry-based community environment, thereby increasing their intrinsic motivation to learn.این پژوهش با روش شبهآزمایشی (پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل) به بررسی تأثیر برنامه «فلسفه برای کودکان» بر یادگیری همهجانبه و انگیزش یادگیری پرداخت. جامعه مورد مطالعه، دانشآموزان پایههای چهارم تا ششم مدارس ابتدایی دولتی تهران در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بودند که از میان آنها ۱۲۰ نفر به روش نمونهگیری خوشهای انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۶۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه تحت آموزش این برنامه قرار گرفت. دادهها با استفاده از پرسشنامه محققساخته یادگیری همهجانبه، پرسشنامه استاندارد انگیزش هارتر و چکلیست مشاهده گردآوری و با آزمونهای t و تحلیل واریانس تحلیل شدند. یافتهها حاکی از تأثیر مثبت و معنادار برنامه بر افزایش یادگیری همهجانبه و انگیزش یادگیری در گروه آزمایش بود. همچنین رابطه مثبت معناداری بین این دو متغیر مشاهده شد. دادههای کیفی نیز تقویت مهارتهای تفکر انتقادی، خلاقیت، حل مسئله و تعامل اجتماعی را نشان داد. تأثیر برنامه بر دختران و پسران یکسان بود، اما دانشآموزان پایه ششم پیشرفت بیشتری داشتند. در نتیجه، برنامه «فلسفه برای کودکان» با ایجاد محیطی پویا و مبتنی بر اجتماع پژوهشی، میتواند به پرورش ابعاد فکری، عاطفی، اجتماعی و اخلاقی دانشآموزان کمک کرده و میل درونی آنان به یادگیری را افزایش دهد.https://www.jarci.ir/article_733390_59f0d0b181cb295651c828faf6df86ca.pdfمرکز خدمات روانشناسی و مشاوره فرح بخش(با مشارکت انجمن علمی مشاوره ایران)فصلنامه پژوهش های کاربردی در مشاوره2676-53228420260220Investigating the Effectiveness of Cognitive-Behavioral Therapy on Post-Traumatic Damage and Growth in War-Affected Individuals..بررسی اثربخشی درمان شناختیرفتاری بر آسیب و رشد پس از سانحه در افراد آسیبدیده از جنگ..2540737304FAغلام حسینادبدکتری روان شناسی سلامت، دانشگاه خوارزمی، معاون سلامت اجتماعی و روان اداره کل سلامت شهرداری تهران ، ایرانمریمممقانیهدکتری روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه تهران، رییس اداره سلامت روان اداره کل سلامت شهرداری تهرانفرزانهقوامیکارشناسی ارشد روان شناسی شخصیت، دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب، کارشناس مسئول اداره کل سلامت شهرداری تهرانبهنامعسکری احمدآبادکارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه علامه طباطبائی، رییس اداره سلامت اجتماعی اداره کل سلامت شهرداری تهرانمهرانوشغنی زادهدانشجوی دکتری مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی ابهر. ابهر. ایرانJournal Article20260704The present study was conducted to investigate the effectiveness of cognitive-behavioral therapy (CBT) on post-traumatic damage and growth in war-affected individuals. The research method was quasi-experimental with a pretest-posttest control group design. The statistical population consisted of war-affected individuals in Tehran, from whom 30 participants were selected using convenience sampling and randomly assigned to two groups: experimental and control (15 participants per group). The experimental group participated in eight sessions of cognitive-behavioral therapy, while the control group received no intervention. Data were collected using the Farahbakhsh (2025/1404) Post-Traumatic Damage and Growth Questionnaire. The gathered data were analyzed using Analysis of Covariance (ANCOVA). The results indicated that after controlling for pretest scores, there was a significant difference between the experimental and control groups in the total score of post-traumatic damage and growth, and cognitive-behavioral therapy significantly improved this variable in the experimental group. In other words, the cognitive-behavioral intervention was able to reduce the level of traumatic psychological consequences and facilitate an increase in post-traumatic growth symptoms among war-affected individuals. Based on the research findings, it can be concluded that cognitive-behavioral therapy can be utilized as an effective intervention to mitigate psychological trauma and foster post-traumatic growth in individuals affected by war.پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری بر آسیب و رشد پس از سانحه در افراد آسیبدیده از جنگ انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد آسیبدیده از جنگ در شهر تهران بود که از میان آنها 30 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه درمان شناختی–رفتاری شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه آسیب و رشد پس از سانحه فرحبخش (1404) استفاده شد. نتایج نشان داد پس از کنترل نمرات پیشآزمون، بین دو گروه آزمایش و کنترل در نمره کل آسیب و رشد پس از سانحه تفاوت معناداری وجود دارد و درمان شناختی–رفتاری موجب بهبود معنادار این متغیر در گروه آزمایش شده است. بهعبارت دیگر، مداخله شناختی–رفتاری توانست از میزان پیامدهای آسیبزای روانشناختی بکاهد و زمینه افزایش نشانههای رشد پس از سانحه را در افراد آسیبدیده از جنگ فراهم کند. بر اساس یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت که درمان شناختی–رفتاری میتواند بهعنوان یک مداخله مؤثر در کاهش آسیبهای روانشناختی و تقویت رشد پس از سانحه در افراد آسیبدیده از جنگ مورد استفاده قرار گیرد.https://www.jarci.ir/article_737304_292e367e9cf3da45905be9351e4fe9f6.pdf