مرکز خدمات روانشناسی و مشاوره فرح بخش(با مشارکت انجمن علمی مشاوره ایران) فصلنامه پژوهش های کاربردی در مشاوره 2676-5322 3 2 2020 08 22 The effectiveness of triangulation on marital satisfaction اثربخشی نامثلث سازی بر رضایت زناشویی 1 17 704450 FA حسن حیدری دانشیار گروه مشاوره، واحد خمین دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران طاهره فضائلی دانشجوی دکترای تخصصی مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی واحد خمین، خمین، ایران Journal Article 2023 04 23 The purpose of the research was to investigate the effectiveness of triangulation on marital satisfaction, and the research method was semi-experimental with a pre-test, post-test design with a control group. The statistical population of the research included all troubled couples who referred to the Rouzbeh Counseling and Psychotherapy Center in the city of Tehran in a period of 6 months, which included a total of 75 couples, of which 32 couples (16 couples) were available as a sample through diagnostic interview and sampling. They were selected and randomly divided into two groups of 16 people (8 pairs) test and control. Subjects responded to Enrich's Marital Satisfaction Questionnaire (1998). Non-triangulation training was taught to the experimental group in 8 sessions of 90 minutes using Boeni's method, and the control group did not receive any intervention. Then, after the triangulation training, both groups answered the questionnaires again. Analysis of covariance test was used to check the inferential statistics of the research. Examining the modified averages with the covariance method showed that the average marital satisfaction in the control group was 142.04 and the average marital satisfaction in the experimental group was 164.21, and this difference indicates that the experimental group has a level (P<0.05) of satisfaction. It has more marital satisfaction and self-differentiation training for couples can be used to increase marital satisfaction. هدف از پژوهش انجام‌شده بررسی اثربخشی نامثلث سازی بر رضایت زناشویی بوده و روش تحقیق از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زوجین آشفته مراجعهکننده به مرکز مشاوره و رواندرمانی روزبه در سطح شهر تهران در بازه زمانی 6 ماهه بوده که در مجموع شامل 75 زوج بودند که 32 نفر از زوجین (16 زوج) به‌وسیله مصاحبه تشخیصی و به‌صورت نمونهگیری در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند که به‌طور تصادفی به دو گروه 16 نفری (8 زوج) آزمایش و گواه تقسیم شدند. آزمودنیها به پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ(1998) پاسخ دادند.آموزش نامثلث سازی به گروه آزمایش در 8 جلسه 90 دقیقهای به روش بوئنی آموزش داده شد و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. سپس بعد از آموزش نامثلث سازی،هر دو گروه به پرسشنامه ها مجدداً پاسخدادند. برای بررسی آمار استنباطی پژوهش، آزمون تحلیل کوواریانس به کار گرفته شد. بررسی میانگین‌های اصلاح‌شده با روش کوواریانس نشان دادند که میانگین رضایت زناشویی در گروه کنترل 04/142 و میانگین رضایت زناشویی در گروه آزمایش 21/164 بوده است و این تفاوت بیانگر این است که گروه آزمایش به میزان (05/0>P) از رضایت زناشویی بیشتری برخوردار می‌باشد و می‌توان برای افزایش رضایت زناشویی از آموزش خود متمایزسازی برای زوجین استفاده کرد.

https://www.jarci.ir/article_704450_44f1ce92ed1083e30bde17c3f0454409.pdf