فصلنامه پژوهش های کاربردی در مشاوره

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک‌های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا با پرخاشگری در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز انجام شد. بر اساس مبانی نظری دلبستگی، انتظار می‌رود الگوهای عاطفی اولیه نقش مهمی در تنظیم هیجان و بروز رفتارهای بین‌فردی داشته باشند؛ ازاین‌رو پرخاشگری به عنوان یکی از پیامدهای هیجانی مهم در دوران جوانی می‌تواند تحت‌تأثیر این سبک‌ها قرار گیرد. این مطالعه به روش توصیفی–تحلیلی و از نوع همبستگی مقطعی بر روی ۲۶۹ دانشجو که با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند، اجرا شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه پرخاشگری باس و پری و پرسشنامه سبک دلبستگی هازان و شاور بود. داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه هم‌زمان تحلیل گردید. نتایج نشان داد بین دلبستگی ایمن و پرخاشگری رابطه منفی و معنادار و بین دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا با پرخاشگری رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین سبک‌های دلبستگی در مجموع ۲۷ درصد از واریانس پرخاشگری را تبیین کردند؛ به‌گونه‌ای که دلبستگی ایمن و اجتنابی از پیش‌بینی‌کننده‌های معنادار پرخاشگری بودند، اما دلبستگی دوسوگرا توان پیش‌بینی‌کنندگی معنادار نداشت. بر اساس نتایج می‌توان نتیجه گرفت سبک دلبستگی نقش مهمی در تبیین رفتارهای پرخاشگرانه دانشجویان دارد.

چکیده هدف از انجام پژوهش حاضر، تبیین نقش رقابت­جویی در پیش­بینی میزان پرخاشگری جوانان با نقش واسطه­گری تعاملات خانوادگی می­باشد. به منظور سنجش رقابت­جویی از پرسشنامه استاندارد ماکسول و موریس (2007)،  برای پرخاشگری از پرسشنامه باس و پری(1992) و در نهایت برای سنجش نقش واسطه­ای تعاملات خانوادگی از پرسشنامه 10 سوالی دیوید السون و هاوارد بارس(1985) استفاده شده است. روایی و پایایی این پرسشنامه در این تحقیق و تحقیقات مشابه به تایید رسیده است. نتایج تحقیق نشان می­دهد که همه فرضیه­های فرعی پژوهش به همراه فرضیه اصلی اول با اطمینان 95% با توجه به سطح معناداری پایین­تر از 0.05 مورد تأیید قرار می­گیرند؛ بنابراین با توجه به نتایج این پژوهش بین نقش رقابت­جویی در ابعاد رضایت خاطر ناشی از دستیابی به عملکرد بهتر، اشتیاق به برد، انگیزه برای تلاش، احساس رضایت از انجام صحیح تکالیف و ترجیح به انجام کارهای سخت­تر با پیش بینی میزان پرخاشگری جوانان رابطه معناداری وجود دارد. رقابت­جویی سالم اگر در مسیر خود قرار گیرد می­تواند مانع از بروز پرخاشگری در بین نوجوان پسر گردد، همچنین تعاملات خانوادگی نتوانسته است پرخاشگری ایجاد شده در زمان رقابت را کاهش و یا تعدیل کند. 

چکیده  مشکلات رفتاری کودکان همچون پرخاشگری می تواند به تعاملات اجتماعی کودکان آسیب جدی وارد سازد. پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر مدل شناختی رفتاری و مشکلات رفتاری و مهارت های اجتماعی کودکان دبستانی پرخاشگر در مدارس پسرانه ابتدایی منطقه 16 تهران انجام شد. این پژوهش، یک مطالعه نیمه آزمایش با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه شاهد بود. در این پژوهش، 30 پسر 11 – 7 ساله با رفتار پرخاشگرانه شرکت داشتند که به روش نمونه گیری در دسترس از مدارس ابتدایی منطقه 16 تهران انتخاب شده بودند. آزمودنی ها به دو گروه 15 نفری آزمایش و شاهد تقسیم شدند. گروه آزمایش، بازی درمانی مبتنی بر مدل شناختی رفتاری را در 12 جلسه دریافت کردند. درحالی که به گروه شاهد این آزمایش ارائه نشد. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش پرسش نامه مشکلات رفتاری راتر – فرم والدین (1975) و مقیاس درجه بندی مهارت های اجتماعی گرشام والیوت (1990) بود. والدین پرسش نامه مشکلات رفتاری راتر و ملمان مقیاس درجه بندی مهارت های اجتماعی گرشام والیوت را برای آزمودنی ها در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون تکمیل کردند. اطلاعات به دست آمده از پرسش نامه قبل و بعد از مداخله با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیری و نسخه 23 نرم افزار spss تجزیه وتحلیل شد. در ابتدا مفروضه های طبیعی بودن و همگنی واریانس و کوواریانس متغیرها ارزیابی شد. آزمون کلموگروف اسمیرنوف حاکی از آن بود که همه متغیرها طبیعی هستند (05/0 > p). آزمون باکس هم فرض همگنی واریانس و کوواریانس و کوواریانسی را تائید کرد؛ بنابراین مفروضه های آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری نشان داد. بازی درمانی مبتنی بر مدل شناختی رفتاری اثر معناداری بر مشکلات رفتاری و مهارت های اجتماعی کودکان پرخاشگر (0001/0 < p) دارد. 

چکیده مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش راهبردهای نظم‌جویی شناختی هیجانی در پیش‌بینی پرخاشگری انجام شد. جامعه آماری پژوهش، دانش‌آموزان پسر متوسطه منطقه 6 تهران بودند که تعداد 250 نفر به عنوان نمونه آماری و بر اساس روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مرحله‌ای انتخاب شدند. روش پژوهش کاربردی با ماهیت توصیفی- همبستگی بود. شاخص هایی نظیر فراوانی، میانگین و انحراف استاندارد نمرات و در بخش استنباطی(تحلیل فرضیه ها) از تحلیل رگرسیون همزمان استفاده شد. ابزار گردآوری داده‌ها سه پرسشنامه تنظیم هیجان شناختی گارنفسکی و کرایج (2006)، و پرسش‌نامه پرخاشگری باس و پری (1992) بودند. تحلیل یافته‌های پژوهش با آزمون‌های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد بین راهبردهای نظم­جویی شناختی هیجانی و پرخاشگری رابطه معنادار، همچنین راهبردهای نظم­جویی شناختی هیجانی و هوش معنوی می­توانند، پرخاشگری را پیش­بینی کنند. نوجوانان با ایجاد شبکه معنایی امید بخش در حکم راهبرد نظم جویی شناختی هیجان، تغییر و توسعه چشم اندازها، تمرکز مثبت بر وقایع، ارزیابی مثبت از شرایط پیش آمده و پذیرش آن شرایط قادر خواهند بود به کنترل تکانه ها و برنامه ریزی برای کم کردن عوارض منفی دوران بلوغ و نوجوانی دست یابند.

چکیده در سالیان اخیر توجه دوباره ای به قصه و هنر قصه گویی و ارزش­های موجود در آن شده است. دانشمندان امروزه کاربردهای زیادی را برای هنر قصه گویی مانند کاربردهای درمانی و اصلاحی و تربیتی قائل اند، قصه ها راه حل های شگفت انگیزی را ارایه می دهند که شدنی و مثبت هستند و به رهایی از تعارضات درونی کمک می­کنند.  هدف اصلی این تحقیق بررسی اثر بخشی قصه­های آرام بخش بر بهزیستی روانی و پرخاشگری کودکان بود، روش تحقیق در این پژوهش پیش‌آزمون- پس‌آزمون و دارای گروه آزمایش و گروه کنترل بود جامعه این پژوهش شامل کودکان پیش دبستانی دختر و پسر(7-6 ساله) ثبت نام شده در مراکز پیش دبستانی منطقه پنج شهر تهران در سال 1397 بودند، حجم نمونه بر اساس حداقل نمونه لازم برای تحقیقات نیمه تجربی بر اساس نظر دکتر دلاور  برابر 30 نفر(15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه شاهد) بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند، ابزار جمع آوری داده­ها پرسش نامه اختلالات رفتاری راتر(فرم آموزگار) و روش قصه گویی بود، که روایی آن با استفاده از روایی صوری  و محتوایی تایید شد و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ محاسبه شد، که مقدار آلفای به دست آمده برابر 0.795 تحلیل داده­ها نیز با استفاده از نرم افزار spss21 و با آزمون تحلیل کوواریانس انجام شده است.  نتایج آزمون فرضیه نشان داد میزان تاثیر قصه­های آرام بخش بر پرخاشگری کودکان 6 تا 7 ساله 45 درصد بوده است، بدین معنی که پس از برگزاری دوره های آموزشی قصه های آرام بخش میزان پرخاشگری کودکان پیش دبستانی 45 درصد کاهش یافته بود.