فصلنامه پژوهش های کاربردی در مشاوره

چکیده بررسی تأثیر طرح‌واره‌های ناسازگار اولیه بر ملاک‌های همسرگزینی در مردان مجرد در سن 35-20 سالگی (سن ازدواج)

چکیده

این پژوهش، باهدف بررسی تأثیر طرح‌واره‌های ناسازگار اولیه بر ملاک‌های همسرگزینی در مردان مجرد در سن 35-20 سالگی (سن ازدواج) صورت پذیرفت. پژوهش پیش‌رو از نظر روش، یک پژوهش توصیفی همبستگی است. جامعه آماری شامل مردان مجرد در سن 35-20 سالگی (سن ازدواج) شهرستان ملایر در سال 1400 است که از بین آنها تعداد 200 نفر به روش نمونه-گیری تصادفی خوشه‌ای به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه طرح‌واره اولیه یانگ (1999) و پرسش‌نامه ملاک‌های انتخاب همسر شوارتز و هاسیبروک (2012) بود. داده‌ها به‌وسیله ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون هم‌زمان تجزیه تحلیل شدند. یافته‌ها حاکی از آن است که طرح‌واره‌های ناسازگار اولیه به‌صورت منفی بر ملاک‌های همسرگزینی تأثیرگذار است. بر اساس نتایج پژوهش با کاهش طرح‌واره‌های ناسازگار اولیه، میزان کیفیت معیارهای همسرگزینی افزایش می‌یابد.

کلیدواژه‌ها: ازدواج، طرح‌واره‌های ناسازگار اولیه، معیارهای همسرگزینی

چکیده خانواده کوچک‌ترین واحد اجتماعی است و ثبات یا ناپایداری‌اش بر اعضای خانواده و جامعه تاثیرات منفی مکرری بر جای خواهد گذاشت. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر خود ارزشیابی مرکزی بر ملاک‌های همسرگزینی در مردان مجرد در سن 35-20 سالگی (سن ازدواج) می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی می باشد. جامعه آماری شامل مردان مجرد در سن 35-20 سالگی (سن ازدواج) شهرستان ملایر در سال 1400 بود که از بین آنها تعداد 200 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه خود ارزشیابی مرکزی جاج و همکاران (2003) و پرسش‌نامه ملاک‌های انتخاب همسر شوارتز و هاسیبروک (2012) بود. داده‌ها به‌وسیله ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون هم‌زمان تجزیه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که با افزایش خود ارزشیابی مرکزی، میزان کیفیت معیارهای همسرگزینی افزایش پیدا خواهد کرد. بنابراین معیارهای همسرگزینی در مردان مجرد با خودارزشیابی مرکزی افراد، ارتباط دارد.

چکیده مؤلفة هیجانی رابطة والدین و فرزندان نقش مهمی در شکل‌گیری رفتارهای مشکل‌ساز در کودکان و نوجوانان و به‌طور کلی سلامت روان آنها دارد. مطالعة حاضر با هدف تبیین مدل علّی فلسفة فراهیجانی والدین مبتنی بر خودآگاهی هیجانی، تمایز یافتگی و اضطراب وجودی انجام گرفت. روش مطالعه توصیفی–همبستگی و از نوع تحلیل مدل معادلات ساختاری بود. جامعة آماری شامل کلیة والدین شهرستان کرمانشاه بود. تعداد 201 تن از والدین به‌روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها عبارت بودند از مقیاس فلسفة فراهیجانی والدین (ایولینی کو، 2006)، مقیاس خودآگاهی هیجانی (گرنت و همکاران، 2002) سیاهة تمایزیافتگی خود – فرم کوتاه (دریک، 2011) و پرسشنامة اضطراب وجودی (ون بروگن و همکاران، 2017). روایـی ابزارهـا بـا اسـتفاده از روایـی محتـوا بـه‌روش کیفـی و پایایـی بـه‌روش همسـانی درونـی بـا محاسـبة ضریـب آلفـای کرونبـاخ انـدازه‌گیـری شـد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS21 وAMOS21  مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که مسیرهای مستقیم اضطراب وجودی به فلسفة فراهیجانی (24/0= β؛ 01/0P>)؛ تمایزیافتگی به خودآگاهی هیجانی (29/0= β؛ 001/0P>)؛ و خودآگاهی هیجانی به فلسفة فراهیجانی (33/0= β؛ 001/0P>) و همچنین مسیر غیرمستقیم تمایزیافتگی به فلسفة فراهیجانی والدین با نقش واسطه‌ای خودآگاهی هیجانی (09/0 = β؛ 006/0P>) مثبت و معنادار است. به‌عبارت دیگر نتایج نشان داد والدینی که تمایزیافتگی بالاتری دارند، خودآگاهی هیجانی بیشتر و همچنین در فلسفة فراهیجانی بیشتر آموزشگر هیجان هستند. در واقع، از نتایج پژوهش به‌نظر می‌رسد که تمایزیافتگی بیشتر در والدین به آنها کمک می‌کند که خودآگاهی هیجانی بیشتری داشته باشند و همین خودآگاهی هیجانی نیز به‌نوبة خود به ارتقاء آموزشگری هیجانی آنها کمک می‌کند. 

چکیده این تحقیق با هدف بررسی اثربخشی درمان کوتاه مدت راه حل محور بر کیفیت ارتباط والد فرزندی، سازگاری هیجانی و سبک های حل تعارض مادران دختران درگیر شکست عاطفی شکل گرفت. این پژوهش از انواع مطالعات نیمه تجربی می‌باشد که آزمودنی ها به شیوه در دسترس از تمامی مادران دارای دختر درگیر شکست عاطفی که شامل 30 نفر بودند بصورت تصادفی در گروه های آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت برنامه مداخله‌ای کوتاه‌مدت راه‌حل‌محور قرار گرفت و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. قبل و پس از برنامه مداخله ای هر دو گروه پرسشنامه کیفیت رابطه والد فرزندی، سبک تعارض و سازگاری هیجانی را تکمیل کردند.



با توجه به یافته های این پژوهش میتوان نتیجه گرفت که درمان کوتاه مدت راه حل محور توانسته بر کیفیت ارتباط والد فرزندی، سازگاری هیجانی و سبکهای حل تعارض مؤثر واقع شود و به‌عنوان یک گزینه مداخله ای موثر مورد استفاده قرار گیرد.